تماشای طبیعت بهرهوری شما را افزایش میدهد (HBR)
این مصاحبه در مجله کسب و کار هاروارد منتشر شده که منبعی معتبر و ارزشمند در حوزه کسب و کار است.
مصاحبه با کیت لی توسط نیکول تورس
ترجمه شده توسط تیم گیت (Git.ir)
پژوهش: پژوهشگران دانشگاه ملبورن، کیت لی، کاترین ویلیامز، لیزا سارجنت، نیکلاس ویلیامز و کاترین جانسون، از 150 نفر خواستند یک کار ساده و تکراری انجام دهند که شامل فشردن کلیدهای مشخص هنگام نمایش برخی اعداد روی صفحه رایانه بود. پس از 5 دقیقه، شرکتکنندگان یک استراحت 40 ثانیهای داشتند و تصویری از یک بام در میان ساختمانهای بلند روی صفحه آنها ظاهر شد. نیمی از شرکتکنندگان یک بام بتنی ساده را دیدند و نیم دیگر بامی پوشیده از چمنزار سبز و گلدار را مشاهده کردند. سپس هر دو گروه دوباره به انجام وظیفه خود بازگشتند. پس از استراحت، سطح تمرکز در میان افرادی که بام بتنی را دیده بودند 8٪ کاهش یافت و عملکرد آنها ناپایدارتر شد. اما در میان افرادی که بام سبز را مشاهده کرده بودند، سطح تمرکز 6٪ افزایش یافت و عملکرد آنها ثابت باقی ماند.
چالش: آیا نگاه کردن به طبیعت، حتی فقط یک تصویر پسزمینه زیبا روی صفحه نمایش، واقعاً میتواند تمرکز شما را بهبود دهد؟ خیره شدن به چمن تنها برای 40 ثانیه چقدر میتواند مؤثر باشد؟ خانم لی، از پژوهش خود دفاع کنید.
لی: ما به طور ناخودآگاه احساس میکنیم طبیعت برای ما مفید است و پژوهشهای زیادی درباره مزایای گسترده اجتماعی، سلامتی و ذهنی آن و همچنین سازوکارهایی که این مزایا از طریق آنها ایجاد میشوند انجام شده است. یافتههای ما نشان میدهد که استفاده از این «استراحتهای کوتاه سبز» یعنی اختصاص دادن زمانی برای نگاه کردن به طبیعت از پشت پنجره، هنگام قدم زدن در فضای باز یا حتی از طریق یک تصویر روی صفحه نمایش، میتواند برای بهبود توجه و عملکرد در محیط کار بسیار مفید باشد.
HBR: عملکرد شرکتکنندگان را چگونه اندازهگیری کردید؟
ما بررسی کردیم که افراد چه تعداد خطا مرتکب میشوند و همچنین با چه سرعتی به اعداد واکنش نشان میدهند. این روش به ما نشان داد که چه زمانی لغزشهای کوتاهمدت در توجه رخ میدهد، مثلاً زمانی که فرد فراموش میکند کلیدی را فشار دهد، و همچنین افتهای طولانیتر تمرکز، زمانی که فرد در طول آزمون ذهنش منحرف میشود.
افرادی که بام پوشیده از چمن و گل را دیده بودند، به طور معناداری خطاهای ناشی از عدم پاسخ کمتری داشتند، سطح توجه آنها در مجموع پایدارتر بود و لغزشهای لحظهای کمتری را تجربه کردند. اما در گروهی که بام بتنی را مشاهده کرده بودند، عملکرد پس از این استراحت کوتاه کاهش یافت.
آیا برای اندازهگیری سطح توجه، اسکن مغزی نیز انجام دادید؟
معیار رفتاری که ما استفاده کردیم، یعنی «آزمون توجه پایدار به پاسخ» یا SART، پیشتر با تصویربرداری مغزی تطبیق داده شده بود. بنابراین میدانستیم که مغز هنگام استفاده از توجه پایدار، به شیوهای قابل پیشبینی واکنش نشان میدهد. توجه پایدار به معنای توانایی حفظ تمرکز بر یک وظیفه و نادیده گرفتن اتفاقات اطراف است. برای عملکرد مطلوب و همچنین مدیریت حجم کاری سنگین، به هر دو توانایی نیاز دارید.
چه چیزی در دیدن یک بام سبز وجود دارد که توجه ما را بهبود میبخشد؟ آیا ما ذاتاً برای دوست داشتن طبیعت برنامهریزی شدهایم؟
در این پژوهش، من از نظریه بازیابی توجه استفاده کردهام که معتقد است محیطهای طبیعی برای انسانها مزایایی دارند. بر اساس این نظریه، چون طبیعت به شکلی طبیعی و بدون تلاش جذاب است، توجه شما را جلب میکند بدون آنکه مجبور باشید آگاهانه روی آن تمرکز کنید. بنابراین از منابع کنترل توجه شما استفاده نمیکند؛ همان منابعی که برای انجام وظایف روزمره نیازمند تمرکز به کار میبرید. در نتیجه، نگاه کردن به محیطهای طبیعی فرصتی فراهم میکند تا ذخایر کنترل توجه خود را بازیابی کنید. این موضوع بسیار مهم است، زیرا این ذخایر محدود هستند و ما دائماً از آنها استفاده میکنیم.
بخش زیادی از پژوهشهای روانشناسی محیطی تنها به بررسی واکنش افراد نسبت به مناظری مانند جنگلها، بیشهها و پارکها در بازههای زمانی طولانی پرداختهاند. اما ما این پرسش را مطرح کردیم که با توجه به اینکه اکنون بیشتر جمعیت در شهرها زندگی و کار میکنند، آیا نباید به فضاهای سبز کوچکتر و استراحتهای کوتاهتر نیز توجه کنیم؟
چرا 40 ثانیه؟ آیا 20 ثانیه هم مؤثر بود؟ یا 5 ثانیه؟
نشانههای کوچکی در پژوهشهای قبلی وجود داشت که برخی پژوهشگران اشاره کرده بودند مزایای طبیعت ممکن است تنها با چند نگاه کوتاه از پشت پنجره نیز حاصل شود، اما هیچکس واقعاً این ایده را بررسی نکرده بود. بنابراین شروع کردیم به فکر کردن درباره فضاهای سبزی که افراد در زندگی کاری روزمره خود میبینند. بازه زمانی 40 ثانیه از یک مطالعه مقدماتی به دست آمد که در آن شرکتکنندگان همان فرایند را طی کردند، اما هنگام رسیدن به زمان استراحت، میتوانستند هر چقدر میخواستند به بام سبز نگاه کنند و سپس به کار بازگردند. به طور میانگین، آنها 40 ثانیه زمان صرف کردند. هنوز نمیدانیم این استراحت تا چه اندازه میتواند کوتاه باشد، اما 40 ثانیه به شکل چشمگیری کوتاهتر از هر بازه زمانی است که پیشتر مطالعه شده بود.
آیا درباره استراحتهای کوتاه، ادبیات پژوهشی گستردهای وجود دارد؟
خیر، چنین نیست. برخی پژوهشهای جدید به فرصتهای استراحت در طول روز میپردازند که موضوع بسیار مهمی است. بخش عمده ادبیات موجود بر استراحتهای طولانیتر خارج از محیط کار تمرکز داشته است؛ مانند پایان روز کاری، آخر هفتهها یا تعطیلات. اما اکنون پژوهشگران در حال بررسی راهکارهای ساده، سریع و مؤثری هستند که در کنار آن انواع دیگر استراحتها قابل استفاده باشند.
این شرکتکنندگان فقط در حال فشردن چند کلید ساده بودند. این نتایج چگونه به وظایف پیچیدهتر تعمیم پیدا میکند؟
این وظیفه برای اندازهگیری توجه پایدار طراحی شده بود؛ یعنی توانایی شما برای حفظ تمرکز و جلوگیری از حواسپرتی یا فکر کردن به موضوعات دیگر. شاید این کار ساده به نظر برسد، اما در واقع نیازمند تمرکز کامل روی وظیفه است. توجه پایدار یک کارکرد شناختی بنیادی است که زیربنای سایر شبکههای توجه، مانند توجه اجرایی، محسوب میشود. این توانایی برای فعالیتهایی مانند مطالعه، بازاریابی، تدوین استراتژی و برنامهریزی اهمیت دارد. بنابراین یافتههای ما میتواند نشانهای از آنچه در وظایف پیچیدهتر رخ میدهد باشد، اما برای اطمینان به پژوهشهای بیشتری نیاز داریم.
استراحت کردن و خیره شدن به بیرون از پنجره ممکن است به خیالپردازی بیشتر منجر شود. آیا نقطهای وجود دارد که در آن این کار بهرهوری ما را کاهش دهد؟
در حال حاضر پاسخ این سؤال را نمیدانیم. پرسشهای زیادی وجود دارند که فرصتهای مناسبی برای پژوهشهای آینده فراهم میکنند: چگونه میتوانیم استراحتهای کوتاه سبز را در روز کاری خود بگنجانیم؟ این استراحتها باید چقدر طول بکشند؟ هر چند وقت یکبار به آنها نیاز داریم؟ مزایای آنها تا چه مدت باقی میماند؟ اینها موضوعاتی هستند که باید درباره آنها بیشتر فکر کنیم.
پس آیا بهتر است قبل از شروع نوشتن، به پیادهروی در جنگل بروم؟
ضرری نخواهد داشت.
نیکول تورس ویراستار همکار در Harvard Business Review است.
برای ثبت دیدگاه وارد حساب کاربری خود شوید.
