درسهایی از یک مدیر تازهکار و نسل اولی (HBR)
این مقاله 3 درس مهم از تجربه نخستین نقش مدیریتی را بررسی میکند؛ از تقویت اعتمادبهنفس و پذیرش هویت واقعی تا واگذاری مسئولیتها و رهبری مؤثر تیم.

این مقاله در مجله کسبوکار هاروارد منتشر شده که منبعی معتبر و ارزشمند در حوزه کسبوکار است.
نویسنده: کِلا لستر
ترجمه شده توسط تیم گیت (Git.ir)
ایده اصلی در یک نگاه
وقتی برای نخستین بار وارد یک جایگاه مدیریتی میشوید، چه باید بکنید؟ در اینجا سه درس از یک مدیر تازهکار و نخستین مدیر نسل خانواده آمده است:
اعتمادبهنفس یکی از ارکان رهبری است. هر زمان بهعنوان یک رهبر تازهکار نسبت به خودتان دچار تردید شدید، لحظهای مکث کنید و مهارتها و موفقیتهای منحصربهفرد خود را به یاد بیاورید.
با واگذار کردن کنترل جزئیات راحتتر شوید و هر زمان به کمک نیاز داشتید، درخواست کمک کنید. بهجای اینکه خودتان کنترل امور را به دست بگیرید، به دیگران گوش دهید و آنها را هدایت کنید.
با ایجاد رابطهای صمیمانه و محیطی امن از نظر روانشناختی برای همه، با تیم خود یک اجتماع ایجاد کنید. اعضای تیمتان را هم در سطح حرفهای و هم در سطح شخصی بشناسید.
یکی از درسهای بسیاری که والدین سیاهپوست به فرزندان خود میآموزند این است که برای موفق شدن، باید دو برابر همتایان خود خوب باشیم: دو برابر باهوش و دو برابر بااستعداد. این توصیه در همهچیز، از ادبیات گرفته تا فرهنگ عامه، ریشه دوانده است. اکنون دادهها نیز آن را تأیید میکنند: با وجود اینکه کارکنان سیاهپوست و سایر کارکنان متعلق به جوامع بهحاشیهراندهشده از تحصیلکردهترین و پربازدهترین نیروهای کار هستند، سهم آنها در مشاغل سطح ابتدایی و کمدرآمد بیش از حد است و در سمتهای ارشد مدیریتی و اجرایی کمتر از حد انتظار حضور دارند.
اگرچه تحقیقات گستردهای درباره سقف شیشهای و چگونگی شکستن آن انجام شده است، درباره خویشاوند نزدیک آن، یعنی «دیوار بتنی»، کمتر صحبت میشود؛ مجموعهای از موانع که مانع از آن میشوند متخصصان سیاهپوست، بومی و رنگینپوست (BIPOC)، بهویژه زنان، به سمتهای سطح بالا دست پیدا کنند.
الا ال. جی. بِل اسمیت، استاد علوم مدیریت در مدرسه کسبوکار تاک، «دیوار بتنی» را اینگونه توصیف میکند: «ظرفیت شما را برای یادگیری و درک آنچه در سوی دیگر اتفاق میافتد محدود میکند؛ فرهنگ، رفتار، انتظارات و قوانین. اگر ندانید در سوی دیگر چه خبر است و هیچکس قوانین را به شما نگوید ــ یا اگر کسی بدون اینکه بدانید دائماً قوانین را تغییر دهد ــ نمیتوانید در این بازی شرکت کنید.»
پس وقتی بالاخره شروع میکنید به کنار زدن این دیوار و برای نخستین بار وارد یک جایگاه مدیریتی میشوید، چه اتفاقی میافتد؟ اگر نخستین فرد خانوادهتان باشید که میخواهد مسیر این فرصت جدید را طی کند، چه باید بکنید؟
در اینجا سه درس اساسی را که طی چند سال فعالیت بهعنوان یک مدیر تازهکار و نخستین مدیر در نسل خانوادهام آموختهام، با شما در میان میگذارم.
از درون شروع کنید
اعتمادبهنفس یکی از ارکان رهبری است. میخواهید ایده جدیدی پیشنهاد دهید؟ برای جلب حمایت ذینفعان باید تخصص خود را نشان دهید. میخواهید جلسهای را برگزار کنید؟ تا زمانی که افراد به عضویت در چیزی بزرگتر از خودشان اشتیاق نداشته باشند، با شما همراه نخواهند شد. میخواهید انتظارات را تعیین و بازخورد ارائه کنید؟ هیچکس به کسی که خودش از خودش مطمئن نیست گوش نمیدهد. این فهرست همچنان ادامه دارد.
هر زمان بهعنوان یک رهبر تازهکار نسبت به خودتان دچار تردید شدید، لحظهای مکث کنید و تربیت و دیدگاه منحصربهفردی را به یاد بیاورید که شما را به جایگاه امروزی رسانده است. وقتی برای نخستین بار نقش مدیریتی خود را آغاز کردم، تصور میکردم کلید موفقیت، تغییر کدهای رفتاری یا code-switching است؛ یعنی تغییر ظاهر، رفتار یا نحوه صحبت کردن برای هماهنگ شدن با گروه اکثریت. تا زمانی که اعتمادبهنفس لازم را برای به اشتراک گذاشتن و پذیرفتن شخصیت واقعی خودم پیدا نکردم، قدرت خودم را نشناخته بودم. استفاده از تابآوری، سازگاری و توانمندیام در حل مسائل، به من کمک کرد تا در شکلدهی به فرهنگ شرکت مشارکت کنم، با سوگیری نژادی مقابله کنم و انتظارات غیرواقعبینانه را کنار بزنم. وقتی با خود واقعیام راحت شدم، نهتنها فرصتهایی را دنبال کردم که برای خود واقعی من مناسب بودند، بلکه توانستم دیدگاه متفاوتی درباره ایدههایی ارائه کنم که دیگران نادیده گرفته بودند.
داستان شخصی شما هرچه باشد، از نقاط قوت خود برای ساختن پایهای از اعتمادبهنفس استفاده کنید. سپس آن را تقویت کنید. یکی از راههای انجام این کار، الگوبرداری از سبک رهبری مربیان یا مدیرانی است که تحسینشان میکنید. آنها را مشاهده کنید، از آنها مشورت بخواهید و ویژگیهایی را که بیشترین همخوانی را با شما دارند، در خود پرورش دهید. این ویژگیها میتوانند بسته به رویکرد شما شامل هوش هیجانی، فروتنی، مهربانی، خلاقیت، درستکاری، شجاعت و حتی توانایی متقاعد کردن دیگران باشند. در مقابل، ویژگیهایی را که با شما سازگار نیستند یا در جایگاه کارمند بیشتر آسیبزا بودهاند تا مفید، کنار بگذارید.
در نهایت، موفقیتهایتان را جشن بگیرید. در نخستین نقش مدیریتیام، موفقیتهایم را هر ماه در یک ایمیل پیشنویس ثبت میکردم و هر زمان به کمی دلگرمی نیاز داشتم، آن را باز میکردم. هرچه بیشتر اعتمادبهنفس را در راههای کوچک تمرین کنید، راحتتر با آن خواهید بود. اگر میخواهید تیمی متحد را برای ورود به ناشناختهها با خود همراه کنید، همهچیز از درون شما آغاز میشود.
از میان درختان عقبتر بروید تا جنگل را ببینید
احتمالاً اعضای تیم شما نیز همان استقلال و اختیاری را میخواهند که شما با عبور از دیوار بتنی به دست آوردهاید؛ و این مرا به نکته بعدی میرساند. با واگذار کردن کنترل جزئیات راحتتر شوید و هر زمان به کمک نیاز داشتید، درخواست کمک کنید. اگر عادت کردهاید همهچیز را خودتان انجام دهید، این کار ممکن است دشوار باشد.
در مراحل ابتدایی مسیر شغلیتان، شاید منطقی بود که از تمام اجزای در حال حرکت یک پروژه خبر داشته باشید. اگرچه کنار گذاشتن مهارتهای فنیای که در وهله اول شما را به گزینهای عالی برای استخدام تبدیل کردند دشوار است، مدیریت به سطح جدیدی از حمایت نیاز دارد؛ یعنی بیشتر گوش دادن و هدایت کردن دیگران، و کمتر انجام دادن کارها بهجای آنها.
هنگام واگذاری پروژهها به کارکنانی که مستقیماً زیر نظر شما هستند، در برابر وسوسه مدیریت ذرهبینی مقاومت کنید. یک هدف، یک مهلت زمانی و انتظارات روشن برای آنها تعیین کنید. سپس اجازه دهید خودشان راه دستیابی به آن هدف، رعایت آن مهلت و برآورده کردن آن انتظارات را پیدا کنند. این کار برای شما فضای بیشتری ایجاد میکند تا مشاهده کنید. به نقاط قوت، حوزههای نیازمند بهبود و انگیزههای آنها توجه کنید و حمایت لازم برای موفقیتشان را فراهم کنید. با این کار، میتوانید پروژههای معناداری را به هر فرد واگذار کنید و همزمان فرهنگی مبتنی بر بازخورد مستمر ایجاد کنید.
برای اینکه تمرکز خود را از «چگونگی انجام کار» بردارید، فکر کردن به راههایی که میتوانید عملکرد تیم را بهعنوان یک مجموعه بهتر کنید نیز مفید است. برای مثال، بهجای اینکه وقتی کسی از برنامه عقب میافتد، خودتان کنترل امور را به دست بگیرید، انرژیتان را صرف شناسایی مشکلات و بهبود جریانهای کاری کنید. اهداف فصلی هر فرد و کل تیم را از قبل برنامهریزی کنید. یک ریتم ارتباطی قابل پیشبینی ایجاد کنید که شامل جلسات منظم پیگیری و چارچوبهای مشخص برای ارائه بازخورد باشد.
اکنون که بالاخره به جایگاه جدیدی رسیدهاید، این فرصت شماست که بر تصویر بزرگتر تأثیر بگذارید و اجازه دهید اعضای تیمتان به شیوه خودشان رشد کنند.
یک اجتماع بسازید
شرکتهایی که تلاشهای خود را در زمینه تنوع، برابری و شمول افزایش میدهند، علاقهمند به ایجاد احساس تعلق هستند؛ یعنی ادراک یک کارمند از پذیرفته شدن در یک گروه مشخص. اما بهعنوان یک رهبر تازهکار، سعی کنید بهجای آن یک اجتماع ایجاد کنید.
دانشگاه استنفورد تفاوت میان این دو را بهخوبی توضیح داده است:
اگرچه «تعلق» شامل احساس ارتباط فرد با کل مجموعه و همانندسازی شخصی او با آن است، «اجتماع» مشارکت فرد و باور او به چیزی بزرگتر از خودش را دربرمیگیرد. ایجاد و حمایت از یک اجتماع پویا مستلزم آن است که ارزشها و هنجارهای گروه بهصورت جمعی تعیین شوند و در عین حال اهمیت و مسئولیت هر فرد در مشارکت در یک چشمانداز مشترک و زندگی روزمره آن خیر جمعی مورد احترام قرار گیرد.
ایجاد رابطهای صمیمانه فراتر از شناخت اهداف حرفهای اعضای تیم است. این کار به معنای ایجاد محیطی امن از نظر روانشناختی است. با هر یک از کارکنانی که مستقیماً زیر نظر شما هستند، جلسات یکبهیک هفتگی برنامهریزی کنید و بخشی از این زمان را به درک بهتر تأثیر زندگی شخصی آنها بر نحوه حضورشان در محیط کار اختصاص دهید. منظور این نیست که نیم ساعت درباره زندگی اجتماعی خودتان صحبت کنید؛ بلکه باید در سطح حرفهای و شخصی، حال افراد را جویا شوید. کاری کنید که آنها احساس کنند بهعنوان یک انسان دیده، قدردانی و شنیده میشوند، نه صرفاً بهعنوان یک نیروی کار.
برای مثال، یک فرد چند فرزند دارد؟ تعادل میان کار و زندگی او چگونه است؟ برای گرامی داشتن یا جشن گرفتن کدام تعطیلات فرهنگی به زمان و فضای کافی نیاز دارد؟ آیا احساس میکند کارش ارزشمند است؟ آیا میداند وظایفش چگونه به سازمان بزرگتر کمک میکنند؟ حتی پرسیدن اینکه چه سریال نتفلیکس را پیشنهاد میکند یا در حال حاضر چه کتابهایی میخواند، میتواند به افراد نشان دهد که به سلیقهها و علایقشان اهمیت میدهید و به ایجاد فضایی فراگیر کمک کند.
در محیط کاری ترکیبی که اسلک یا مایکروسافت تیمز به محلهای جدید تعامل غیررسمی تبدیل شدهاند، توجه به جنبه انسانی کسبوکار ــ و فرستادن یکی دو میم ــ راه را برای نوآوری هموار میکند؛ نوآوریای که بر روابط کاری مبتنی بر درک و احترام استوار است.
مهمتر از همه، توصیه من این است: با خودتان مهربان باشید. حتی با ادامه رشد صنعت تنوع، استعدادهای کمنماینده همچنان در میانه راه گرفتار ماندهاند و فرصتهای کمتری برای رشد یا مسیرهای رسیدن به سمتهای ارشد اجرایی دارند. با شکستن دیوار بتنی، شما از یک چالش عظیم و نظاممندی عبور کردهاید که از نسلهای پیشین به ما منتقل شده است.
برای ثبت دیدگاه وارد حساب کاربری خود شوید.











